لنفوسیت‌های بالغ B باعث بهبودی زخم‌های دیابتی و سایر جراحت‌های پوستی می‌شوند

25 اکتبر 2017- یک تیم تحقیقاتی از بیمارستان عمومی ماساچوست(MGH)، یک راه حل شگفت‌انگیز برای حل یک مشکل بالینی همیشگی که ترمیم زخمهای مزمن است، ارائه نمود. محققان اعلام کردند که استفاده از لنفوسیت‌های B  بالغ - که به دلیل تولید آنتی بادیها شناخته شده‌تر هستند- و در خون بوفور یافت می شوند، به طور چشمگیری ترمیم زخم‌های حاد و مزمن را در موشهای دیابتی وغیر دیابتی تسریع می‌کند.

محققان مرکز واکسن و ایمونوتراپی MGH در گزارشی تأثیر استفاده‌ی مستقیم از لنفوسیت‌های B بالغ را بر تسریع ترمیم زخم‌های حاد و مزمن شرح دادند، آنها همچنین اعلام کردند که این درمان کیفیت بافت بازسازی شده را بهبود می‌بخشد و آثار و ضایعات باقیمانده از جراحت را (اسکار زخم) کاهش می‌دهد.

پرفسور Ruxandra Sîrbulescu محقق ارشد و مسئول این مقاله گفت: زخم‌های پای دیابتی شایع‌ترین علت قطع غیرتروماتیک عضو در سراسر جهان هستند و  پرهزینه‌ترین نوع زخم‌های مزمنی می باشند که نیاز به مراقبت دارد، بنابراین یک روش ارزان و ایمن برای سرعت بخشیدن به بهبود این گونه زخم‌ها می‌تواند منافع بسیار زیادی داشته باشد.

 بیماران مبتلا به دیابت در معرض خطر توسعه‌ی زخم‌های مزمن بویژه زخم پا هستند، این به دلیل دو عارضه‌ی ناشی از دیابت یعنی نوروپاتی دیابتی و بیماری عروقی است، نوروپاتی دیابتی  اعصاب را در پوست بویژه در دستها و پاها تخریب می‌کند و احساس لامسه را تصعیف می‌نماید و می‌تواند منجر به جراحات مکرر در یک محل شود و بیماری عروقی جریان خون را به پوست و بافتهای مجاور آن کاهش می‌دهد و سبب کاهش میزان اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز برای ترمیم بافتهای سالم می‌شود. بین 19 تا 34 درصد از بیماران مبتلا به دیابت به زخم پای دیابتی مبتلا می‌شوند، ابتلا به اینگونه زخم‌ها به طور چشمگیری خطر مرگ ‌و میر را در مقایسه با بیمارانی که به این زخمها مبتلا نمی شوند، افزایش می‌دهد.

فرایند ترمیم زخم شامل 4 مرحله است : تشکیل لخته‌ی خون برای جلوگیری از ادامه‌ی خونریزی، التهاب برای حذف بافتهای مرده و تخریب سلولها، تکثیر بافت جدید و بازسازی و تغییر مدل بافت برای تقویت ناحیه‌ی آسیب دیده و سازماندهی بهتر.

اعتقاد بر این است که زخم‌های مزمن در فاز التهابی باقی می‌مانند در یک میکرومحیط حاوی مقادیر کم اکسیژن و با حضور دائمی آنزیم‌هایی که پروتئین‌های بافتی را تجزیه می‌کنند.

مطالعات اخیر از مرکز VIC و سایر مراکز چندین نقش غیر قابل تشخیص برای لنفوسیت‌های B از جمله ترشح مولکولهای ضد التهابی قوی را شناسایی کرده‌اند. مطالعات قبلی تیم MGH نشان داد که تزریق لنفوسیت‌های B به درون بافت قلبی که بر اثر حمله‌ی قلبی آسیب دیده است، سبب ریکاوری ساختاری و عملکردی بافت قلب در حیوانات مدل می‌شود.

در مطالعه‌ی اخیر، محققان ابتدا سلولهای لنفوسیت‌ بالغ B را از طحال موشهای دیابتی و غیر دیابتی جدا کردند.

پس از انجام یک مجموعه از آزمایشات مشخص گردید که یکبار استفاده از سلولهای Bبالغ تغلیظ شده، سرعت بهبودی زخم را افزایش داده و کیفیت بافت بازسازی شده را در هر دو حیوانات مدل بهبود می‌بخشد.

درمان با سلولهای B همچنین به سرعت اندازه‌ی زخم را کوچک کرده و ترمیم زخم‌های پوستی مزمن را در موشهای دیابتی تسریع می‌کند و تعداد پایانه‌های عصبی و عروق خونی را در بافت بازسازی شده افزایش می‌دهد.

 قابل توجه اینکه، تأثیرات ترمیمی مشابهی هنگام استفاده از سلولهای B گرفته شده از موشهای چاق دیابتی مسن بروی زخم های حاد موشهای همسن دیابتی چاق مشاهده شد. هر دو گروه از این حیوانات دارای سنی معادل 55 تا 60 سال بیماران مبتلا به چاقی مفرط با دیابت کنترل نشده بودند که سخترین جمعیت پاسخگو به درمان زخم‌های دیابتی هستند.

 نوع سلولهای B بالغ مورد استفاده در این مطالعه دارای طول عمر محدودی بوده  و تنها  قابلیت یکبار اعمال بر روی زخم را دارد اما تا 14 روز در محلی که قرار داده می شوند، فعال باقی می‌مانند. این موضوع باعث می‌شود این نوع از سلولها نسبت به سایر سلولهایی که در درمانهای زخم بکار می‌روند، بهتر کنترل شده و احتمالاً عوارض جانبی نداشته باشند. در مجموع، وجود لنفوسیت‌های B  با افزایش تکثیر بافت، کاهش مرگ سلولها و ایجاد محیطی حمایت کننده برای ترمیم زخم همراه بود.

 دکتر Ruxandra Sîrbulescu خاطر نشان کرد که امکان تهیه‌ی تعداد زیادی سلول B  از بیمار با یک روش استاندارد فرزیس خون (blood pheresis) وجود دارد. با این روش می‌توان سلولهای کافی برای چندین درمان در یک جلسه را فراهم کرد. محققان با همکاران خود در موسسه‌ی سرطان دانا فاربر، برای تدوین پروتوکل‌هایی برای تهیه‌ی سلولهای B که قابل استفاده در درمان زخم باشد، در حال همکاری هستند.

 آنها می‌گویند: درحالیکه کارهای تحقیقاتی بیشتری برای کشف مکانیسم‌های سلولی و مولکولی که از طریق آن سلولهایB  فواید خود را در بهبود زخم اعمال می‌کنند، مورد نیاز است، ما درحال تلاش برای دریافت مجوزهای قانونی برای انجام این تحقیق بصورت بالینی بروی زخمهای پا در بیماران هستیم. ما معتقدیم که با تأمین مالی کافی، می‌توانیم از این تکنولوژی در عرض یک تا دو سال آینده بطور بالینی استفاده نماییم. محققان در حال همکاری با پرفسور Orgill یکی دیگر از نویسندگان این مقاله از مرکز درمان زخم در بخش جراحی پلاستیک بیمارستان بریگهام برای راه انداز‌ی یک مطالعه‌ی بالینی بر روی بیماران مبتلا به زخم‌های پای دیابتی هستند.

پرفسور Mark Poznansky مدیر MGH-VIC گفت: دستیابی به یک روش جدید درمانی بر پایه‌ی جداسازی فوری سلولهای خود بیمار با حداقل دستکاری، یک گزینه‌ی جذاب در زمینه‌ی مراقبت از زخم است و یک گزینه‌ی موفق در تسریع  بهبود زخم‌ها می‌تواند فواید زیادی را برای بیماران به همراه داشته باشد، زیرا زمان بهبودی زخم‌های دیابتی( معمولاً یک سال یا بیشتر) طولانی است. توسعه‌ی بیشتر برنامه‌های کاربردی سلولهای Bممکن است منجر به کشف علل پاتولوژیکی تشکیل زخم‌های مزمن شود.

 منبع وسایت خبر:

Wound Repair and Regeneration, 2017; DOI: 10.1111/wrr.12584

www.sciencedaily.com/releases/2017/10/171025135459.htm